مسیر فرهنگی ـ بومی جزیره کیش

با اولویت یافتن خودرو در شهرهای امروز، تقریبا همه چیز برای سرعت و ادراک سواره ساخته می‌شود و شهروند پیاده، عضو اصلی سازنده شهر، به فراموشی سپرده شده است. این طرح مسیر پیاده را به عنوان یک فضای شهری در نظر می‌گیرد و عناصر و شاخص‌هایی را که منظر شهری مطلوب می‌سازند، برمی‌شمارد.

انسان شهر را با بینایی، شنوایی، بویایی، چشایی و لامسه تجربه می‌کند، اما طراحی شهری بیشتر به حس بینایی پرداخته است. طرح با «روش ترکیبی حس‌سنجی محیطی» محرک‌های حسی گوناگون را در طول مسیر ثبت می‌کند و به کاستی‌های هر یک پاسخ می‌دهد تا بعدی از منظر شهری که اغلب نادیده گرفته می‌شود، بهبود یابد.

طرح در دو سکانس از یک روایت بیان شده است: عابر نخست از پیاده‌روهای بی‌سقف و داغ می‌گذرد و جایی برای درنگ نمی‌یابد؛ عابر دوم سایه، آب، جای دیدار و کوچه‌هایی آشتی‌کرده با خیابان را می‌یابد، جایی که هیچ خالی‌ای بی‌ارزش نیست و می‌توان در نور و سایه تا پایان روز قدم زد.